21 november 2008

Denkend aan mijn vader...

Het is alweer twee jaar geleden dat ik voor het laatst zijn hand vast kon houden. Op 21 november 2006 overleed mijn vader aan de gevolgen van kanker.

Het leven gaat door. De golven van het dagelijks leven wissen de sporen op het strand. Momenten die je overvallen of momenten die je kiest brengen de herinneringen terug. De warmte van de zon, waaronder hij zo kon genieten van het werken in de tuin, het bladeren in een fotoalbum.


De zee en het strand brachten mijn vader rust. In zijn en onze lange wandelingen langs de kustlijn van Zeeland werd die zee een symbool voor leven, dood, de nietigheid van de mens en alles wat verdwijnt, maar ook altijd weer terugkeert.

Deze haiku uit ons gezamenlijk notitieboekje neem ik vandaag mee in mijn gedachten.

De slaap van de zee
Zijn golven op het strand
Zand weet niet beter

3 opmerkingen:

  1. maatje voor het leven12:03 p.m.

    Ik hou van je

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem3:22 p.m.

    Voetstappen in het zand
    van vader en zoon
    worden van generatie op generatie
    steeds weer gezet en uitgewist,
    gezet en uitgewist,
    gezet en uitgewist
    Maar de sporen van dierbare herinneringen
    zijn vereeuwigd in het innerlijk geheugen...
    en in een gezamenlijk notitieboekje
    van vader en zoon.

    Peterter

    BeantwoordenVerwijderen